Skip to content
MIRARAMA
ทายาทร้านทองจ้างสามี เดือนละแสน ห้ามรัก

Chapter 1

เดือนละแสน ห้ามรักฉัน

This novel is available in Thai only for now.

ปึกเงินหนึ่งแสนบาทวางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าที่ยังมีคราบน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวเป็นวงกลม

ข้าง ๆ กันคือสัญญาสามหน้า พิมพ์เรียบร้อย มีลายเซ็นของกวางรออยู่แล้วที่มุมล่าง

“เดือนละแสน” กวางพูดเสียงเรียบเหมือนบอกราคาทองหน้าร้าน “หกสิบวัน ห้ามรักฉัน”

สามชั่วโมงก่อนหน้านั้น กวางยังยืนอยู่หลังตู้ทองของห้างทองตั้งฮะเฮง ตู้กระจกยาวสุดผนังสะท้อนแสงไฟสีส้มจนทองทุกเส้นเหมือนกำลังลุกเป็นไฟ สร้อยคอสองสลึง กำไลห้าบาท แหวนฉลุลายดอกพุดตานที่เป็นลายประจำร้านมาสี่สิบปี

ลายที่อากงภูมิใจที่สุดในชีวิต

ลายที่อากงสลักชื่อตัวเองไว้ใต้ทุกชิ้น

“เจ๊กวาง” เสียงขึ้นจมูกดังมาจากหน้าร้าน “ยังยืนนับทองอยู่อีกเหรอ ไม่ไปหาผัวล่ะ”

เพชร ลูกพี่ลูกน้องของเธอ ยืนพิงตู้กระจกโดยไม่สนว่าลายนิ้วมือจะเปื้อน เสื้อเชิ้ตดำแบรนด์เนมเปิดกระดุมสองเม็ด แหวนทองสี่วงในนิ้วทั้งสี่ ผมทรงอันเดอร์คัตเงาวับด้วยเจล เขาหัวเราะกับมุกตัวเองก่อนใครจะทันหัวเราะ

ลูกค้าสองคนที่กำลังเลือกต่างหูเหลียวมามอง

“ร้านมีลูกค้าอยู่นะเพชร” กวางพูดโดยไม่เงยหน้าจากตาชั่ง

“ก็ดีสิ จะได้มีพยาน” เพชรหันไปทางลูกค้า ยิ้มกว้าง “รู้ไหมครับพี่ อากงเขียนพินัยกรรมไว้ ว่าเจ๊ผมต้องแต่งงานก่อนอายุสี่สิบ ไม่งั้นร้านนี้ตกเป็นของผม ทีนี้เจ๊แกเหลืออีกหกสิบวัน ยังไม่มีแม้แต่แฟน”

ลูกค้าหญิงสองคนหันมองหน้ากันแล้วรีบวางต่างหูลง

“ไว้มาใหม่นะคะ”

กระดิ่งประตูดังกริ๊ง พวกเธอเดินออกไปแล้ว

กวางวางตุ้มน้ำหนักลงบนตาชั่งเบา ๆ เสียงโลหะกระทบกันดังแกร๊ก

“ลูกค้าคู่นั้นจะซื้อสองบาท” เธอบอก “แกเพิ่งทำร้านเสียเงินไปหกหมื่น”

“หกหมื่นเอง” เพชรยักไหล่ “อีกหกสิบวันทั้งร้านก็เป็นของผมอยู่แล้ว เจ๊ใจเย็น ๆ ไว้ แก่แล้วโมโหบ่อยไม่ดีนะ”

สามสิบเก้า ไม่ใช่แก่

แต่ในสายตาคนตระกูลนี้ ผู้หญิงสามสิบเก้าที่ไม่มีผัว ก็คือของที่ขายไม่ออก

พินัยกรรมของอากงถูกอ่านเมื่อสามปีก่อน ในห้องรับแขกชั้นบนของร้าน ทนายประจำตระกูลอ่านเสียงเรียบ ทุกคนนั่งฟังเงียบ จนมาถึงย่อหน้าสุดท้าย

ห้างทองตั้งฮะเฮงตกเป็นของหลานสาวคนโต กวาง ด้วยเงื่อนไขว่าต้องสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมายภายในวันคล้ายวันเกิดอายุครบสี่สิบปี หากไม่เป็นไปตามนั้น ให้ตกเป็นของหลานชาย เพชร

ทั้งห้องหันมามองเธอ

เพชรหัวเราะลั่นตั้งแต่วันนั้น และไม่เคยหยุดหัวเราะอีกเลย

อากงคิดอะไรอยู่ กวางไม่เคยเข้าใจ คนที่ส่งเธอไปเรียนบัญชีที่สิงคโปร์ ให้เธอคุมสต็อกทองตั้งแต่อายุยี่สิบสอง สอนให้ดูทองแท้ทองปลอมด้วยการกัด ด้วยการชั่ง ด้วยการฟังเสียง คนที่บอกเสมอว่า อาหมวยเก่งกว่าผู้ชายทั้งบ้าน กลับเขียนพินัยกรรมราวกับว่าผู้หญิงจะถือร้านเองไม่ได้ถ้าไม่มีผู้ชายยืนข้าง

หรือไม่ก็...

หรือไม่ก็อากงกลัวอะไรบางอย่าง ที่ไม่อยากให้ฉันต้องเจอคนเดียว

กวางสลัดความคิดนั้นทิ้ง เธอไม่มีเวลาไขปริศนาคนตาย เธอมีเวลาหกสิบวัน

ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือเจ้าเก่าในซอยหลังตลาด เป็นห้องแถวไม้สองชั้นที่หลังคาสังกะสีเป็นสนิม หม้อน้ำซุปใบใหญ่เดือดปุด ๆ ส่งกลิ่นเครื่องเทศหอมไปทั้งซอย โต๊ะไม้หกตัว เก้าอี้พลาสติกสีแดง พัดลมเพดานหมุนช้าจนแทบไม่มีลม

หน้าประตูร้านมีกระดาษแผ่นหนึ่งแปะอยู่ ตัวอักษรสีแดงตัวโต

หนังสือแจ้งให้ออกจากพื้นที่ภายใน 30 วัน

ผู้ชายที่ยืนลวกเส้นอยู่หน้าหม้อ ตัวสูง ผิวคล้ำแดด ผมดำสั้นยุ่งเหยิงเหมือนไม่เคยรู้จักหวี เสื้อกล้ามสีขาวกับเสื้อเชิ้ตแขนสั้นที่ปลดกระดุมหมด แขนแข็งแรงยกตะกร้อลวกเส้นขึ้นลงเป็นจังหวะ

กวางสังเกตเห็นมือเขาก่อนอย่างอื่น

มีรอยแผลไหม้เล็ก ๆ จาง ๆ ประปรายตามหลังมือและนิ้ว ไม่ใช่รอยน้ำร้อนลวกแบบคนขายก๋วยเตี๋ยว มันเล็กกว่า กลมกว่า เป็นจุด ๆ

รอยไฟเป่าทอง

เธอเห็นรอยแบบนี้มาทั้งชีวิตบนมือช่างในโรงงานของอากง

“ร้านปิดแล้วครับ” เขาพูดโดยไม่หันมา เสียงทุ้มช้า เหมือนคนที่ไม่เคยรีบพูดอะไรในชีวิต

“ฉันไม่ได้มากินก๋วยเตี๋ยว” กวางบอก “ฉันมาหาคุณหนึ่ง”

เขาวางตะกร้อลง หันมามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าไหมคอจีนสีแดงเลือดนก กางเกงขายาวสีดำ ผมรวบมวยต่ำเรียบกริบ กำไลทองวงเดียวที่ข้อมือซ้าย หนักห้าบาท ฉลุลายดอกพุดตาน

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่กำไลวงนั้นนานกว่าที่ควร

นานแค่ครึ่งวินาที แต่กวางเห็น

“ผมเอง” เขาว่า “มีธุระอะไรครับ”

กวางนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกสีแดง เปิดกระเป๋าถือ วางปึกเงินกับสัญญาลงบนโต๊ะไม้

“ฉันต้องการสามี” เธอพูดตรง ๆ “หกสิบวัน จดทะเบียนจริง อยู่บ้านเดียวกันจริง ไปงานครอบครัวด้วยกันจริง พอครบกำหนด หย่า แยกทาง ไม่ติดค้างอะไรกัน”

หนึ่งไม่ได้ตอบ เขาหยิบผ้าขาวม้าจากบ่ามาเช็ดมือช้า ๆ ทีละนิ้ว

“ฉันจ่ายเดือนละแสน” กวางพูดต่อ “ล่วงหน้าเดือนแรกอยู่บนโต๊ะนี่ บวกกับเรื่องที่ดินร้านนี้ เจ้าของตึกที่ส่งหนังสือไล่ที่มาเป็นลูกค้าห้างทองฉัน ฉันโทรไปคุยให้ได้ ยืดเวลาให้อีกหนึ่งปี”

“ทำไมต้องเป็นผม”

คำถามนี้กวางเตรียมคำตอบไว้แล้ว

“เพราะคุณไม่มีอะไรจะเสีย” เธอบอก “ไม่มีเมีย ไม่มีแฟน ไม่มีญาติที่จะมาวุ่นวาย ร้านกำลังจะโดนไล่ คุณต้องการเงิน ฉันต้องการทะเบียนสมรส เป็นธุรกิจที่สะอาดที่สุดที่ฉันคิดออก”

และเพราะฉันให้คนสืบมาแล้วสามคน สองคนแรกเป็นนักพนัน คนที่สามมีเมียอยู่ต่างจังหวัด

คุณคือคนเดียวที่สะอาด

“ข้อห้ามมีข้อเดียว” กวางเลื่อนสัญญาไปตรงหน้าเขา แตะนิ้วลงตรงบรรทัดที่ขีดเส้นใต้สีแดง “ห้ามรักฉัน”

หนึ่งก้มมองบรรทัดนั้น

“ถ้าผมทำผิดข้อนี้”

“สัญญาเป็นโมฆะ คืนเงินทั้งหมด” กวางตอบ “แต่ไม่ต้องห่วง ไม่เคยมีใครทำผิดข้อนี้กับฉันได้หรอก ผู้ชายส่วนใหญ่รักทองของฉัน ไม่ใช่ฉัน”

เธอพูดเหมือนเป็นมุก แต่ไม่มีใครหัวเราะ

แล้วหนึ่งก็ทำในสิ่งที่กวางไม่คาดคิด

เขาหยิบปากกาลูกลื่นที่เหน็บอยู่ข้างหูออกมา ปากการาคาห้าบาทที่ใช้จดออร์เดอร์ เปิดหน้าสุดท้ายของสัญญา แล้วเซ็นชื่อทันที

ไม่อ่านหน้าแรก ไม่อ่านหน้าที่สอง ไม่ถามเรื่องเงื่อนไขการหย่า ไม่ถามเรื่องค่าปรับ ไม่ต่อรองแม้แต่บาทเดียว

เส้นหมึกสีน้ำเงินลากยาว มั่นคง

“เสร็จแล้วครับ” เขาวางปากกาลง

กวางขมวดคิ้ว

เธอต่อรองราคาทองมาทั้งชีวิต เธอรู้ว่าคนที่ไม่ต่อรอง มีแค่สองแบบ คนที่โง่ กับคนที่ได้ของที่ต้องการมากกว่าราคาที่จ่าย

ผู้ชายคนนี้ดูไม่โง่เลยสักนิด

“คุณไม่อ่านสัญญาก่อนเหรอ”

“อ่านแล้ว” หนึ่งตอบ “บรรทัดที่คุณขีดเส้นใต้ไว้ ผมอ่านแล้ว”

“แล้วอีกสามหน้าล่ะ”

เขามองหน้าเธอ แววตาสงบนิ่งเหมือนน้ำในบ่อลึก

“ถ้าคุณจะโกงผม” เขาว่า “คุณคงไม่ต้องมานั่งในร้านไล่ที่แบบนี้ด้วยตัวเองหรอกครับ”

ข่าวลือเดินทางเร็วกว่าทองคำในตลาดเก่า

ไม่ถึงสามวัน ทั้งย่านก็รู้ว่าเจ๊กวางห้างทองจะแต่งงานกับคนขายก๋วยเตี๋ยวเรือหลังตลาด

คืนวันศุกร์ ตระกูลตั้งมีมื้อค่ำประจำสัปดาห์ที่ภัตตาคารจีนชั้นบนของร้าน โต๊ะกลมหมุนได้ขนาดใหญ่ ผ้าปูโต๊ะสีแดงปักดิ้นทอง หูฉลามเจกระเบื้องลายคราม เป็ดย่างหนังกรอบ ญาติสิบสองคนนั่งล้อมโต๊ะ ทุกสายตาจ้องไปที่ประตูทางเข้า

กวางเดินเข้ามาพร้อมกับหนึ่ง

เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวที่มี รีดเรียบจนเห็นรอยจีบ กางเกงสแล็กสีดำที่สั้นไปนิดหนึ่ง รองเท้าหนังที่น่าจะยืมมา ผมยังยุ่งเหมือนเดิมแม้จะพยายามหวีแล้ว

เพชรหัวเราะออกมาก่อนใครจะทันพูดอะไร

“โอ้โห!” เขาตบโต๊ะ “นี่เหรอผัวเจ๊ ใส่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวกับที่ใส่ไปงานศพเมื่อวานหรือเปล่าครับพี่”

เสียงหัวเราะดังรอบโต๊ะ อาสะใภ้คนหนึ่งยกมือปิดปาก ลูกพี่ลูกน้องอีกคนก้มหน้าซ่อนยิ้ม

“นั่งค่ะ” กวางพูดกับหนึ่ง ไม่สนใจเสียงหัวเราะ

แต่เพชรยังไม่จบ เขาลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดข้างหนึ่ง ดมฟุดฟิดอย่างจงใจ

“กลิ่นน้ำซุปยังติดตัวอยู่เลย” เขาประกาศ “เจ๊ซื้อผัวมาจากหม้อก๋วยเตี๋ยวจริง ๆ ด้วย ราคาเท่าไหร่ครับพี่ ชามละสี่สิบ หรือเจ๊ได้ส่วนลด”

ครั้งนี้หัวเราะดังกว่าเดิม

กวางวางตะเกียบลง เสียงไม้กระทบจานกระเบื้องดังชัด

“เพชร”

“อะไรเจ๊ ผมพูดความจริง” เพชรยักไหล่ แล้วหันไปพูดกับทั้งโต๊ะ “ทุกคนรู้ไหม ผมจ้างคนสืบแล้วนะ ไอ้หมอนี่ร้านโดนไล่ที่ ไม่มีบ้าน ไม่มีญาติ ไม่มีอะไรเลย ไม่ต้องคิดมากก็รู้ว่าเจ๊จ้างมา”

ความเงียบตกลงบนโต๊ะ

จ้างคนสืบ

กวางรู้สึกว่าเลือดเย็นวาบไปทั้งตัว ถ้าเพชรพิสูจน์ได้ว่าการแต่งงานนี้เป็นการว่าจ้าง ทนายอาจตีความว่าไม่ตรงเจตนาของพินัยกรรม แล้วทุกอย่างก็จบ

“ใครบอกว่าจ้าง”

เสียงทุ้มช้าดังขึ้นข้างตัวเธอ

หนึ่งไม่ได้ลุก เขานั่งนิ่ง หยิบกาน้ำชากระเบื้องขึ้นมา รินชาใส่ถ้วยของอาม่าที่นั่งหัวโต๊ะเป็นคนแรก แล้วรินให้กวาง ตามลำดับอาวุโสถูกต้องทุกถ้วยราวกับเติบโตมาในบ้านคนจีน

“ผมขายก๋วยเตี๋ยวจริง” เขาพูดโดยไม่มองเพชร “ร้านโดนไล่ที่จริง ไม่มีบ้านจริง”

เขาวางกาน้ำชาลง

“แต่ผมไม่ได้มาเพราะเงินของเจ๊กวาง”

“งั้นมาเพราะอะไรวะ” เพชรถาม เสียงสูงขึ้น “รักเหรอ!”

หนึ่งเงยหน้าขึ้นมองเพชรเป็นครั้งแรก

“มาเอาของที่บ้านนี้ติดผมอยู่ครับ”

ทั้งโต๊ะเงียบกริบ กวางหันไปมองเขาขวับ

ติดอะไร

แต่หนึ่งก็ยิ้มบาง ๆ ทันทีราวกับเพิ่งเล่ามุก แล้วหันมาตักเป็ดย่างชิ้นที่หนังกรอบที่สุดใส่ชามของเธอ

“ใจไงครับ” เขาบอก “เจ๊กวางขโมยไปตั้งแต่วันแรกที่เดินเข้าร้าน”

อาสะใภ้คนหนึ่งร้องกรี๊ดเบา ๆ เหมือนดูละคร คนที่เหลือหัวเราะออกมาอย่างโล่งใจ

มีแค่สองคนที่ไม่หัวเราะ

เพชร ที่หน้าแดงก่ำ

กับกวาง ที่รู้ดีว่าประโยคแรกของเขาไม่ใช่มุก

ตลอดมื้อนั้น อาม่าไม่ได้พูดอะไรเลย

หญิงชราวัยแปดสิบเจ็ดนั่งตัวตรงอยู่หัวโต๊ะ ผมขาวเกล้ามวยติดปิ่นหยก มือเหี่ยวย่นกุมถ้วยชาที่หนึ่งรินให้ ไม่ยกขึ้นจิบ ไม่วางลง

ดวงตาที่ฝ้าฟางด้วยต้อกระจกจ้องอยู่ที่หนึ่งตั้งแต่ต้นจนจบ

กวางเพิ่งสังเกตตอนที่ของหวานมาเสิร์ฟ บัวลอยน้ำขิงร้อน ๆ ในถ้วยเล็ก

“อาม่า” เธอแตะแขนหญิงชราเบา ๆ “ไม่สบายหรือเปล่าคะ”

อาม่าไม่ตอบ ริมฝีปากขยับเหมือนพูดอะไรกับตัวเองเป็นภาษาแต้จิ๋ว เบาจนไม่มีใครได้ยิน

มื้อค่ำจบตอนสี่ทุ่ม กวางเดินไปส่งหนึ่งที่ลานจอดรถหลังร้าน แสงไฟสีส้มจากป้ายร้านทองข้างบนสาดลงมาบนพื้นปูน

“เมื่อกี้หมายความว่าอะไร” เธอถามทันทีที่ไม่มีใครได้ยิน “ของที่บ้านนี้ติดคุณอยู่”

“ผมช่วยคุณให้รอดจากเพชรไม่ใช่เหรอ” หนึ่งตอบ

“ไม่ต้องเลี่ยง” กวางกอดอก “ฉันเป็นคนทำธุรกิจ ฉันรู้ว่าเวลาคนพูดความจริงเผลอหลุดปาก หน้าเขาเป็นยังไง คุณเพิ่งทำหน้าแบบนั้น”

หนึ่งมองเธอเงียบ ๆ อยู่นาน

แล้วเขาก็ยื่นมือมา ไม่ได้แตะตัวเธอ แต่แตะกำไลทองที่ข้อมือเธอ ปลายนิ้วที่มีรอยไหม้ลากไปตามลายดอกพุดตานช้า ๆ กลีบที่หนึ่ง กลีบที่สอง กลีบที่สาม เหมือนคนที่จำทุกเส้นได้โดยไม่ต้องมอง

“กลีบที่ห้า” เขาพูดเบา ๆ “ตรงโคนกลีบมีรอยหยักเล็ก ๆ คุณเคยสังเกตไหม”

กวางก้มมอง

มีจริง รอยหยักเล็กจนแทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า อยู่บนทุกชิ้นที่ฉลุลายพุดตานของร้าน เธอเคยถามอากงตอนเด็ก ๆ อากงตอบว่า ช่างมือพลาด แต่สวยดี เลยเก็บไว้

“ใช่” เธอบอก “แล้วไง”

“ไม่ใช่มือพลาดหรอกครับ” หนึ่งถอนมือออก “มันคือลายเซ็น”

“ลายเซ็นใคร”

หนึ่งไม่ตอบ เขาหันหลังเดินไปที่มอเตอร์ไซค์คันเก่า สตาร์ทเครื่อง

“พรุ่งนี้กี่โมงที่อำเภอครับ” เขาถาม เหมือนเมื่อครู่ไม่ได้พูดอะไรไป

“เก้าโมง” กวางตอบอัตโนมัติ

“ผมจะไปถึงแปดโมงครึ่ง”

แล้วเขาก็ขับออกไป ไฟท้ายสีแดงเลี้ยวหายเข้าซอยมืด

กวางยังยืนอยู่ที่ลานจอดรถ มองกำไลบนข้อมือตัวเองเหมือนเพิ่งเห็นมันครั้งแรกในชีวิต

เสียงไม้เท้ากระทบพื้นปูนดังมาจากด้านหลัง

อาม่ายืนอยู่ตรงประตูหลังร้าน ตัวเล็กนิดเดียวในเสื้อคอจีนสีครามตัวหลวม มือหนึ่งจับไม้เท้า อีกมือจับกรอบประตูไว้แน่น

“อาม่า ทำไมลงมาคนเดียวคะ” กวางรีบเดินไปประคอง

แต่อาม่าไม่ยอมให้จับ มือที่เหี่ยวย่นนั้นกลับคว้าข้อมือหลานสาวไว้ แน่นจนกวางตกใจ แรงของคนอายุแปดสิบเจ็ดไม่ควรมีมากขนาดนี้

ดวงตาฝ้าฟางมองเลยไหล่เธอไปทางปากซอย ทางที่มอเตอร์ไซค์คันนั้นเพิ่งหายไป

“อาหมวย” อาม่ากระซิบ เสียงสั่นเป็นภาษาไทยปนแต้จิ๋ว “ผู้ชายคนนั้น หน้าเหมือนอาเซ้ง”

“อาเซ้งไหนคะ”

อาม่ากำข้อมือเธอแน่นขึ้นอีก

“อาเซ้ง ช่างทองคนที่อากงไล่ออกไปเมื่อสี่สิบปีก่อน” หญิงชราพูดช้า ๆ ทีละคำ “คนที่วาดลายดอกพุดตานบนข้อมือลื้อนั่นแหละ”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction