Chapter 2
แหวนคุณไปไหน
This novel is available in Thai only for now.
ลูกบิดประตูห้อง 612 หมุนลงครึ่งรอบ แล้วค้างอยู่ตรงนั้น
ใบเสร็จยังอยู่ในมือฝน หมึกสามบรรทัดหันออกด้านนอก
“น้องฝนจ๊ะ” เสียงเดิมลอดช่องประตูมาอีกครั้ง “พี่เข้าไปนะ”
ฝนพับใบเสร็จสองทบ แล้วสอดลงกระเป๋าเสื้อกาวน์ด้านหลังป้ายชื่อ กระเป๋าสตางค์หนังสีดำกลับลงไปอยู่ในถุงพลาสติก เธอรูดซิปถุงจนสุด เสียงแกรกดังถึงเตียง ต่อพลิกตัวครึ่งหนึ่ง แล้วนิ่งไป
เธอเดินไปถึงประตูก่อนลูกบิดจะหมุนจนสุด
แง้มออกแค่ตัวเองลอดผ่าน แล้วดึงปิดไว้ข้างหลัง ลูกบิดโลหะเย็นเฉียบใต้ฝ่ามือ
เกรียงไกรยืนอยู่ใต้ไฟนีออนในสูทสีเบจ ตอนตีหนึ่งครึ่ง
แว่นไร้กรอบสะท้อนแสงไฟจนมองไม่เห็นตา ผมบางหวีเรียบไม่มีเส้นไหนหลุด ในอ้อมแขนมีกระเช้าผลไม้ห่อพลาสติกใส ผูกโบสีแดง พลาสติกกรอบแกรบทุกครั้งที่เขาขยับ
กลิ่นโคโลญกลิ่นไม้ลอยมาถึงก่อนคำทักทาย หนักเกินไปสำหรับเวลานี้
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะน้องฝนคนสวย” เขายิ้มจนแก้มดันแว่นขึ้น “ผอมลงหรือเปล่าจ๊ะ”
“เขาหลับแล้วค่ะ” ฝนตอบ “เพิ่งได้ยาแก้ปวด”
“ไม่เป็นไร พี่ไม่ปลุก” เขาชูกระเช้าขึ้นเล็กน้อย “พี่ส่งข้อความหาต่อไว้ บอกว่าจะมาตอนเช้า แต่นอนไม่หลับ ใจมันไม่อยู่กับตัว”
ข้อความนั้นเด้งขึ้นบนจอแตก ๆ เมื่อชั่วโมงก่อน แล้วเครื่องก็ดับไปเอง
“มือถือเขาจอแตกค่ะ” ฝนพูด “เปิดไม่ติดแล้ว”
“อ้าว” เกรียงไกรเลิกคิ้ว แล้วพยักหน้าช้า ๆ “งั้นก็ช่างมันเถอะ”
เขาวางกระเช้าลงบนชั้นวางเจลล้างมือข้างประตู พลาสติกกรอบแกรบอีกรอบ
“พี่ได้ยินมาว่าต่อ...” เขาแตะขมับตัวเองสองที “จำอะไรไม่ค่อยได้”
“หมอยังไม่สรุปค่ะ”
“น่าสงสาร” เขาส่ายหัว “แล้วน้องฝนล่ะจ๊ะ หย่ากันไปปีหนึ่งแล้ว ยังมานั่งเฝ้าตีหนึ่งตีสอง ใจดีเกินไปหรือเปล่า”
ฝนไม่ตอบ เธอพับแขนเสื้อกาวน์ขึ้นหนึ่งทบ ทั้งที่มันไม่ได้ยาว
เกรียงไกรดันแว่นขึ้น รอยยิ้มหดลงครึ่งหนึ่ง
“พี่มาขอของในรถต่อหน่อยจ้ะ กุญแจรถ กับกระเป๋าเอกสาร มีเอกสารประมูลของบริษัทอยู่ในนั้น หายไม่ได้ เดี๋ยวพี่เอาไปเก็บให้”
ฝนล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์อีกข้าง ดึงกระดาษสำเนาสีชมพูออกมาหนึ่งแผ่น แล้ววางลงบนชั้นข้างกระเช้า
ใบรับมอบทรัพย์สินผู้ป่วย พยาบาลเวรเขียนให้เมื่อตอนเที่ยงคืน
“ของที่โรงพยาบาลรับมาจากรถมีสี่รายการค่ะ” เธอใช้ปลายนิ้วไล่ทีละบรรทัด “โทรศัพท์หนึ่ง กระเป๋าสตางค์หนึ่ง กุญแจรถหนึ่ง นาฬิกาข้อมือหนึ่ง”
“แล้วกระเป๋าเอกสารล่ะ”
“ไม่มีค่ะ”
เกรียงไกรก้มลงมองกระดาษ แว่นเลื่อนลงมาที่สันจมูก คราวนี้ฝนเห็นตาเขาแล้ว มันไม่ได้มองรายการของ
มันหยุดอยู่ที่บรรทัดล่างสุด
ผู้รับมอบ ภญ.ฝน ความสัมพันธ์กับผู้ป่วย ภรรยา
ลายเซ็นของเธอเองอยู่ข้าง ๆ คำนั้น
“ภรรยา” เกรียงไกรอ่านออกเสียงเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นยิ้ม “น้องฝนเซ็นว่าภรรยาเหรอจ๊ะ”
“หมอขอค่ะ” ฝนตอบเรียบ “ห้ามให้เขาเครียดก่อนผ่าตัด”
“อ๋อ ดีแล้ว ดีแล้ว” เขาตบมือเบา ๆ สองที “ต่อจะได้สบายใจ”
“ของผู้ป่วยต้องคืนให้ผู้รับมอบตามใบนี้เท่านั้นค่ะ” ฝนพับกระดาษกลับเข้ากระเป๋า “ระเบียบโรงพยาบาล”
รอยยิ้มของเกรียงไกรไม่หายไป มันแค่นิ่งลง
เสียงพัดลมแอร์บนเพดานหึ่งอยู่สามวินาที
“แปลกนะ” เขาว่า “สองทุ่มเมื่อคืน ต่อยังหิ้วมันออกจากออฟฟิศอยู่เลย”
ฝนไม่ตอบ
“ห้าปีหลังมานี้ถือติดมือทุกวัน น้องฝนไม่รู้เหรอ” เขาหัวเราะในลำคอ “อ้อ ลืมไป น้องฝนไม่ได้อยู่กับเขาแล้วนี่”
เขาหยิบกระเช้าขึ้นมายัดใส่มือเธอ พลาสติกเย็นชื้นจากแอร์
“พี่ฝากอย่างเดียวนะ” เขาก้มหน้าเข้ามาใกล้ กลิ่นโคโลญฉุนขึ้นจมูก “ถ้าต่อพูดเรื่องบริษัท เรื่องเอกสาร อย่าเพิ่งเชื่อ คนหัวกระแทกมันแต่งเรื่องขึ้นมาเองได้ เดี๋ยวน้องฝนจะเครียดเปล่า ๆ”
“ค่ะ”
“เด็กดี” เขาตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วเดินไปทางลิฟต์
ฝนยืนนิ่ง จนได้ยินเสียงติ๊งของลิฟต์ที่ปลายทางเดิน
เกรียงไกรก้าวเข้าไปครึ่งตัว แล้วหันกลับมา ไฟในลิฟต์สาดใบหน้ากลม ๆ นั้นจนขาวซีด
“อ้อ น้องฝน” เขาชี้นิ้วลงที่มือซ้ายของตัวเอง “แหวนน่ะ ใส่ด้วยนะจ๊ะ ต่อเขาสังเกตเก่ง”
ประตูลิฟต์ปิดลง
ฝนวางกระเช้าลงกับพื้น ดึงใบรับมอบออกมาอีกครั้ง พลิกด้านหลัง แล้วถอดปากกาจากกระเป๋าเสื้อ
ตัวหนังสือเล็กเท่ามด สามบรรทัด
01.30 เกรียงไกร “สองทุ่ม ยังหิ้วกระเป๋าเอกสาร” แหวน
เธอก้มมองมือตัวเอง รอยขาวบนนิ้วนางยังอยู่ที่เดิม
ต่อถามหาแหวนเมื่อชั่วโมงก่อน ตอนในห้องมีแค่เราสองคน
หกโมงสี่สิบ ประตูเหล็กม้วนหน้าร้าน “ฝนเภสัช” ครืดขึ้นทีละศอก
แสงเช้าลอดเข้ามาเป็นแถบยาวบนพื้นกระเบื้องขาว กลิ่นยาหม่องกับกลิ่นกระดาษกล่องยาลอยออกมาปะทะหน้า กลิ่นเดียวกับทุกเช้าตลอดหกปี
ฝนยังใส่เสื้อกาวน์ตัวเมื่อคืน ยังไม่ได้นอน
เจี๊ยบโผล่มาจากซอยพร้อมแก้วกาแฟเย็นในมือ ตาโตทันทีที่เห็นเธอ
“พี่ฝน มาเปิดร้านเองเลยเหรอ” เจี๊ยบยื่นกาแฟให้ทั้งแก้ว “ได้นอนบ้างไหมเนี่ย หน้าซีดเป็นกระดาษเลย”
“นอนบนโซฟาสองชั่วโมง”
“โซฟาโรงพยาบาลไม่นับค่ะ”
ฝนไม่เถียง เธอเดินอ้อมเคาน์เตอร์ ดึงลิ้นชักเงินทอนออกมาจนสุด แล้วล้วงมือเข้าไปลึกกว่าช่องเหรียญสิบ
ซองซิปใสใบเล็กพิมพ์โลโก้ร้านโผล่ขึ้นมาในมือเธอ ซองแบบเดียวกับที่ใช้แบ่งยาให้คนไข้วันละหลายสิบซอง
ข้างในมีแหวนทองเกลี้ยงหนึ่งวง
เจี๊ยบหยุดดูดกาแฟ
“พี่เก็บไว้ในลิ้นชักเงินทอนมาปีนึงเลยเหรอ” เสียงเจี๊ยบเบาลง “หนูนึกว่าพี่เอาไปขายตั้งแต่วันนั้นแล้ว”
“ทองไม่หมดอายุ” ฝนตอบ แล้วเทแหวนลงฝ่ามือ
มันเย็น และหนักมือ
เธอสวมมันลงนิ้วนางซ้าย แหวนไถลผ่านข้อนิ้วไปง่ายเกินไป แล้วหยุดพอดีที่รอยขาว รอยนั้นหายไปใต้ทองทั้งเส้น
หลวมไปครึ่งเบอร์ ห้าปีก่อนต้องหมุนแรง ๆ กว่าจะถอดออก
“พี่ฝน” เจี๊ยบวางแก้วลงบนเคาน์เตอร์ “พี่จะกลับไปหาเขาเหรอ”
“สี่สิบห้าวัน”
“อะไรสี่สิบห้าวัน”
“วันผ่าตัด” ฝนพูด “หลังจากนั้นพี่ถอดคืน”
เจี๊ยบอ้าปากจะถามต่อ แต่ฝนหยิบซองซิปใบเปล่าอีกใบออกมาจากกล่องใต้เคาน์เตอร์แล้ว เธอดึงใบเสร็จจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ สอดมันลงซองโดยไม่คลี่ รูดซิปปิด หยิบปากกาเมจิกมาเขียนวันที่ลงบนแถบขาวหน้าซอง แบบเดียวกับที่เขียนวันหมดอายุยาให้คนไข้
“นั่นอะไรอะพี่”
“ใบเสร็จ”
“ใบเสร็จอะไรต้องใส่ซองยา”
“พี่เก็บใบเสร็จทุกใบ” ฝนเปิดลิ้นชักล็อกกุญแจใต้เคาน์เตอร์ วางซองลงไป แล้วบิดกุญแจ “เจี๊ยบก็รู้”
เจี๊ยบหรี่ตามอง แต่ไม่ถามต่อ เธอหันไปหยิบไม้ขนไก่ แล้วเดินไปที่ชั้นกระจกริมประตู
“งั้นวันนี้หนูเปิดร้านคนเดียวนะ” เจี๊ยบปัดฝุ่นไปพูดไป “อ้อ พี่ กล่องโชว์ใบแรกนี่ฝุ่นจับหนามากเลย กระดาษข้างกล่องซีดหมดแล้ว หนูเอากล่องใหม่มาเปลี่ยนนะ”
ไม้ขนไก่ปัดลงบนกล่องยาสามัญประจำบ้านกล่องแรกสุดของชั้น ฉลากหน้ากล่องเลือนจนอ่านไม่ออก
“อย่า”
เจี๊ยบสะดุ้ง ไม้ขนไก่ค้างอยู่กลางอากาศ
“ทำไมอะ”
“พี่ต่อวางไว้วันเปิดร้าน”
ฝนเดินไปที่ชั้นกระจก เอื้อมไปจัดกล่องที่เจี๊ยบปัดเบี้ยวให้กลับมาตรงแนวเดิม ปลายนิ้วลูบมุมกระดาษที่ซีดจนเป็นขุยครั้งหนึ่ง
“ปล่อยไว้ตรงนั้นแหละ”
เธอหยิบพวงกุญแจที่ห้อยป้ายอะคริลิก “ฝนเภสัช” จากตะขอข้างประตู แล้วก้าวออกจากร้านโดยไม่หันกลับมา
ปฏิทินตั้งโต๊ะของร้านยาวางอยู่บนตู้ข้างเตียงห้อง 612
ฝนพลิกไปอีกสองหน้า แล้ววงปากกาแดงรอบวันหนึ่ง ส่วนมุมกระดาษของวันนี้ เธอเขียนตัวเลขเล็ก ๆ ไว้
45
เสียงเครื่องวัดชีพจรติ๊ดสม่ำเสมอ แดดเก้าโมงลอดม่านมาตกเป็นแถบบนผ้าห่ม กลิ่นแอลกอฮอล์ล้างมือยังติดปลายนิ้วเธอ
“วงอะไรไว้น่ะ”
ต่อตื่นแล้ว ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เขานอนตะแคงมองเธออยู่ ผ้าพันแผลที่ขมับซ้ายเปลี่ยนใหม่ ขาวสะอาดกว่าเมื่อคืน
“วันนัดหมอค่ะ”
“นัดอะไร”
“ตรวจซ้ำ” ฝนปิดปากกา “นอนต่อเถอะ ยังเช้าอยู่”
ต่อไม่ฟัง สายตาเขาเลื่อนลงมาที่มือซ้ายของเธอที่วางอยู่บนขอบเตียง แล้วรอยยิ้มเกนิด ๆ ก็กลับมา
“นั่นไง” เขาเอื้อมมาเคาะแหวนเบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว เสียงเล็บกระทบทองดังกริ๊ก “ใส่แล้วสวยกว่าเยอะ”
“คุณสั่งไว้”
“ผมสั่งได้ด้วยเหรอ” เขาหัวเราะ แล้วหยุดเพราะเจ็บ “งั้นสั่งอีกข้อ คืนนี้กลับไปนอนบ้านนะ ตาคุณดำเป็นหมีแพนด้าแล้ว”
“ใครจะเฝ้าคุณ”
“แม่”
“คุณอยากให้แม่ป้อนส้มอีกเหรอคะ”
ต่อทำหน้าเบ้แบบเมื่อคืน ฝนกัดริมฝีปากไว้ไม่ให้ยิ้มตาม
แล้วเขาก็ยกมือซ้ายของตัวเองขึ้นมาดู มือข้างที่มีรอยถลอกยาวถึงข้อศอก นิ้วนางของเขาเปล่า
“เดี๋ยวนะ” ต่อพลิกมือกลับไปกลับมา “แหวนผมล่ะ”
ฝนนิ่ง
“พยาบาลถอดไปหรือเปล่า” เขาถาม “เวลาเข้าห้องผ่าตัดเขาต้องถอดเครื่องประดับใช่ไหม”
ฝนดึงใบรับมอบสีชมพูออกมาจากกระเป๋าเสื้อ กางด้านหน้าขึ้นบนผ้าห่มให้เขาเห็นด้วย
“สี่รายการค่ะ” เธออ่าน “โทรศัพท์ กระเป๋าสตางค์ กุญแจรถ นาฬิกา ไม่มีแหวน”
“เป็นไปไม่ได้” ต่อขมวดคิ้ว “ผมไม่เคยถอดเลยนะ ตั้งแต่วันแต่ง”
คุณถอดค่ะ ถอดก่อนฉันด้วยซ้ำ
“อาจหล่นอยู่ในรถ” เธอพูด
“ไม่ใช่” ต่อส่ายหัวช้า ๆ แล้วชี้ไปที่ถุงพลาสติกบนตู้ “กระเป๋าสตางค์ผม ช่องใส่เหรียญ ผมชอบเก็บของสำคัญไว้ตรงนั้น คุณก็...”
เขาชะงัก นิ้วชี้ค้างอยู่กลางอากาศ
ต่อมองนิ้วตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ลดมือลงบนผ้าห่ม
“ผมพูดทำไมนะ” เขาพึมพำ “ก็ไม่เคยถอดนี่”
ฝนหยิบกระเป๋าสตางค์ออกจากถุง หนังเย็นชืดจากแอร์ทั้งคืน ขอบที่ถลอกสากนิ้วโป้ง
เธอกดลงตรงช่องใส่เหรียญด้านหลัง
ใต้หนังมีของแข็งกลม ๆ หนึ่งชิ้น
“เจอไหม” ต่อชะเง้อ
ฝนหันกระเป๋าเข้าหาตัวเอง ห่างจากสายตาเขา แล้วรูดซิปช่องเหรียญเปิดครึ่งเดียว
ซองซิปใสใบเล็กโผล่ขึ้นมา โลโก้สีเขียวพิมพ์มุมซอง
ฝนเภสัช
แหวนทองเกลี้ยงวงใหญ่กว่าของเธอนอนอยู่ก้นซอง บนแถบขาวหน้าซองมีวันที่เขียนด้วยปากกาเมจิก ลายมือหวัดเป็นร่องลึก แบบเดียวกับหลังใบเสร็จ
ฝนอ่านมันครั้งเดียวก็รู้
วันเดียวกับที่ลายเซ็นของเธอสั่นจนตัว ฝ อ่านไม่ออก
“ที่รัก” ต่อเรียก “เจอหรือเปล่า”
ฝนกำซองไว้ในฝ่ามือ นิ้วโป้งกดทับแถบวันที่ไว้มิด
ใต้แหวนวงนั้น มีกระดาษพับเล็กกว่าเล็บอีกแผ่น ด้านที่หันออกมามีคำเดียว
ฝน
เตียงลั่นเอี๊ยด ต่อดันตัวขึ้นนั่ง สายน้ำเกลือกระตุกตามแขน
“มีอะไรอยู่ในนั้นอีก” เขาจ้องกำมือเธอ “ผมเห็นนะ”
“แหวนค่ะ” ฝนตอบ “แค่แหวน”
ขอบซองพลาสติกกดเข้าเนื้อฝ่ามือจนเป็นรอย มุมกระดาษพับยังโผล่พ้นนิ้วชี้ของเธอออกมาครึ่งตัวอักษร
ต่อมองตรงนั้น ไม่ได้มองหน้าเธอ
เสียงเครื่องวัดชีพจรถี่ขึ้นหนึ่งจังหวะ ติ๊ด ติ๊ด
เขายื่นมือซ้ายออกมาหงายรออยู่กลางอากาศ ไม่แตะเธอ นิ้วนางเปล่า มีรอยถลอกยาวพาดข้อมือ
“ฝน ขอผมดูหน่อย”
— End of chapter —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction