Chapter 1
ดอกมะลิที่ตกลงตรงปลายเท้าเขา
This novel is available in Thai only for now.
ดอกมะลิดอกเล็กหล่นจากมือลูกสาว กลิ้งไปหยุดตรงปลายรองเท้าหนังสีดำของผู้ชายคนหนึ่ง
เขาก้มลงเก็บมันขึ้นมา ยื่นคืนให้เด็กหญิงพร้อมรอยยิ้ม
มะลิที่ยืนอยู่บนบันไดสูงสามเมตรหยุดมือ ลวดผูกดอกไม้บาดนิ้วจนเลือดซึม แต่เธอไม่รู้สึก เพราะผู้ชายที่กำลังยิ้มให้ลูกเธออยู่ข้างล่าง คือสามีเก่า
ห้องจัดเลี้ยงชั้นล่างของโรงแรมริมแม่น้ำเต็มไปด้วยดอกไม้ขาว
กุหลาบขาวสามพันดอก ไฮเดรนเยียสีขาวนวล ลิลลี่ช่อยาว ม่านดอกมะลิร้อยที่ห้อยระย้าเป็นสายลงมาจากซุ้มประตู ทุกดอกผ่านมือมะลิมาแล้วทั้งนั้น เธอกับลูกน้องสามคนนั่งร้อยมาลัยกันมาตั้งแต่ตีสี่ ปลายนิ้วเปื่อยจากน้ำแข็งที่แช่ดอกไม้ไว้
นี่เป็นงานใหญ่ที่สุดที่ร้านดอกไม้ “มะลิซ้อน” เคยได้รับ
งานแต่งงานลูกชายเจ้าของเครือโรงแรม ค่าจ้างพอให้เธอจ่ายค่าเช่าร้านล่วงหน้าได้ทั้งปี จ่ายค่าเทอมอนุบาลของน้องพราวได้อีกสองปี
วันนี้เป็นวันจัดดอกไม้ตัวอย่างให้เจ้าสาวดู งานจริงอีกสี่สิบวัน
เจ้าสาวชื่อณิชา เป็นผู้หญิงที่น่ารักที่สุดคนหนึ่งที่มะลิเคยเจอ เธอเดินเข้าร้านเล็ก ๆ ในซอยเมื่อสองเดือนก่อน บอกว่าเห็นงานในเพจแล้วร้องไห้ เพราะมันเหมือนดอกไม้ในงานแต่งที่เธอฝันไว้ตอนเด็ก
มะลิไม่ได้ถามชื่อเจ้าบ่าว
เธอคิดว่าไม่จำเป็น ในกรุงเทพฯ มีลูกชายเจ้าของโรงแรมเป็นสิบ ๆ คน
“หม่าม้า! หม่าม้า! ดูสิ คุณลุงเก็บดอกไม้ให้หนู!”
น้องพราววิ่งกลับมาที่โคนบันได ผมเปียสองข้างกระดอนตามจังหวะวิ่ง ชุดกระโปรงลายดอกไม้สีเหลืองที่มะลิเย็บให้เองเปื้อนเกสรลิลลี่ไปหมด มือเล็ก ๆ ชูดอกมะลิขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ
มะลิไม่ได้ก้มลงมองลูก
เธอมองผู้ชายที่ยืนอยู่ห่างออกไปห้าก้าว
หกปีไม่ได้ทำให้ชยพลเปลี่ยนไปมากนัก ยังสูง ไหล่กว้าง สูทสีเทาหินชนวนพอดีตัว ผมสั้นเรียบร้อย มีเคราขึ้นจาง ๆ ที่กรามแบบที่เขาไม่เคยปล่อยให้ขึ้นตอนอยู่กับเธอ ใบหน้าคมเข้มดูเคร่งขรึมขึ้น ร่องลึกระหว่างคิ้วชัดขึ้น
เขามองตามเด็กหญิงที่วิ่งกลับมา แล้วสายตาก็เลื่อนขึ้น
ขึ้นตามบันได
จนกระทั่งหยุดที่เธอ
มะลิเห็นเขาหยุดหายใจ มือที่เพิ่งยื่นดอกไม้ให้เด็ก ค้างอยู่ข้างลำตัวเหมือนลืมว่ามันเป็นของตัวเอง
“มะลิ”
ชื่อของเธอออกมาจากปากเขาเบามาก เบาจนเธอแทบอ่านจากริมฝีปากแทน
อย่าลงไป มะลิบอกตัวเอง ผูกดอกไม้ให้เสร็จ ทำเหมือนไม่รู้จัก
แต่มือเธอสั่นจนลวดหลุด ดอกกุหลาบขาวช่อหนึ่งร่วงลงจากซุ้มประตู ตกกระจายลงบนพื้นพรมสีครีม
“พี่ชยพลคะ!”
ณิชาเดินเข้ามาจากประตูด้านข้าง ชุดเดรสผ้าชีฟองสีฟ้าอ่อน ผมยาวประบ่าเป็นลอนนุ่ม ถือแท็บเล็ตที่เต็มไปด้วยแผนผังงาน เธอวิ่งเข้าไปคล้องแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
“มาพอดีเลย นี่ไงคะ พี่มะลิที่หนูเล่าให้ฟัง เจ้าของร้านดอกไม้ที่เก่งที่สุดในกรุงเทพฯ”
มะลิค่อย ๆ ไต่บันไดลงมา ทีละขั้น ทีละขั้น เธอต้องจับราวไว้แน่นเพราะขาไม่ค่อยมีแรง
“พี่มะลิคะ นี่พี่ชยพล เจ้าบ่าวของหนูค่ะ” ณิชายิ้มกว้าง “พี่ชยพลคะ ดูสิ ดอกไม้สวยไหม หนูบอกแล้วว่าพี่มะลิเก่ง”
ชยพลไม่ได้ตอบ เขาจ้องหน้ามะลิ
มะลิยกมือไหว้ ทำหน้าที่ของผู้รับจ้างอย่างสุภาพที่สุด
“สวัสดีค่ะ คุณชยพล”
คุณชยพล เหมือนคนแปลกหน้า เหมือนเธอไม่เคยเรียกเขาว่า พี่ชัย ทุกเช้า ไม่เคยผูกเนกไทให้เขาหน้ากระจก ไม่เคยนอนร้องไห้อยู่ข้างเขาในคืนที่แม่ของเขาบอกว่า ผู้หญิงขายดอกไม้ไม่เหมาะกับบ้านเรา
ชยพลยังไม่ตอบ แต่ณิชาไม่ได้สังเกต เธอหันไปเห็นน้องพราวที่ยืนกอดขาแม่อยู่
“ว้าย! น่ารักจังเลย” เธอย่อตัวลง “ลูกสาวพี่มะลิเหรอคะ ชื่ออะไรจ๊ะคนเก่ง”
“พราวค่ะ” เด็กหญิงตอบเสียงใส ยกมือไหว้ทั้งที่ยังกำดอกมะลิ “ห้าขวบแล้วค่ะ”
ห้าขวบ
มะลิเห็นตัวเลขนั้นกระทบใบหน้าชยพล เห็นมันวาบผ่านดวงตาเขาเหมือนแสงแฟลช
แล้วเธอก็เห็นมันหายไป เขาคิดเลขไม่ทัน หรือไม่กล้าคิด
“พ่อของน้องพราวคงหล่อมากแน่ ๆ” ณิชาลูบหัวเด็ก
“หนูไม่มีพ่อค่ะ” น้องพราวตอบอย่างร่าเริงเหมือนบอกว่าชอบสีชมพู “หม่าม้าบอกว่าพ่ออยู่ไกลมาก ๆ”
ห้องจัดเลี้ยงที่เต็มไปด้วยดอกไม้เงียบลงอย่างแปลกประหลาด
เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังมาจากโถงทางเข้า เป็นจังหวะที่มะลิจำได้แม้ผ่านไปหกปี จังหวะของคนที่ไม่เคยต้องรีบไปไหน เพราะทุกคนจะรอ
คุณนายสุมาลีเดินเข้ามา
หญิงวัยหกสิบ ผมสีเทาเกล้ามวยแน่นเหมือนทุกวัน ชุดสูทผ้าไหมสีครีม สร้อยไข่มุกเม็ดเท่ากันทุกเม็ดพาดคอ ใบหน้าเรียบเฉยไร้ริ้วรอยของคนที่ไม่เคยยิ้มมากพอจะมีรอย
เธอหยุดเดินกลางห้อง
สายตาที่กวาดไปรอบ ๆ อย่างพอใจกับดอกไม้ หยุดกึกที่มะลิ
หน้าของเธอไม่ได้เปลี่ยน ไม่มีอะไรบนใบหน้าที่ลงแป้งบางเบานั้นเปลี่ยนไปเลย แต่มือที่ถือกระเป๋าหนังสีครีมกำแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาว
แล้วสายตานั้นก็เลื่อนลง
ลงไปที่เด็กหญิงในชุดสีเหลืองที่กอดขาแม่อยู่
มะลิเห็นมัน ครั้งนี้เห็นชัด
คุณนายสุมาลีหน้าซีดลง
“คุณแม่คะ” ณิชาเดินเข้าไปไหว้ “มาดูดอกไม้เหรอคะ สวยไหมคะ”
“ใครเป็นคนจัด” คุณนายสุมาลีถาม เสียงเรียบเหมือนผิวน้ำนิ่ง
“พี่มะลิค่ะ ร้านมะลิซ้อนที่หนูเคยเล่าให้คุณแม่ฟัง”
“ยกเลิก”
ณิชาชะงัก
“คะ?”
“ยกเลิกร้านนี้” คุณนายสุมาลีพูดซ้ำโดยไม่มองหน้าว่าที่ลูกสะใภ้ “แม่จะหาร้านใหม่ให้ งานของลูกชายแม่ ไม่ต้องใช้ดอกไม้ร้านห้องแถว”
“แต่คุณแม่คะ มัดจำไปแล้ว ดอกไม้ก็สั่งมาแล้ว” ณิชาเริ่มลนลาน “แล้วหนูชอบงานพี่มะลิมากนะคะ”
“แม่จ่ายค่าเสียหายให้เอง” คุณนายสุมาลีเปิดกระเป๋า หยิบสมุดเช็คออกมา เขียนตัวเลขลงไปอย่างรวดเร็ว ฉีกออก แล้วยื่นมาตรงหน้ามะลิ
ยื่นมาด้วยปลายนิ้วสองนิ้ว เหมือนยื่นของสกปรก
“เท่านี้คงพอ” เธอพูด “เก็บดอกไม้ของเธอ แล้วออกไปจากโรงแรมฉันวันนี้”
มะลิมองเช็คใบนั้น
หกปีก่อน มีเช็คอีกใบหนึ่ง ยื่นมาด้วยท่าเดียวกัน ด้วยนิ้วสองนิ้วเดียวกัน ในห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่ ในวันที่เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ได้สามสัปดาห์ และยังไม่ทันได้บอกใคร
เซ็นใบหย่า เอาเงินนี่ไป แล้วหายไปจากชีวิตลูกฉัน
มะลิไม่ได้รับเช็คใบนั้น แต่เธอเซ็นใบหย่า เพราะชยพลเดินทางไปดูงานที่ต่างประเทศสามเดือน และโทรศัพท์ของเขาไม่เคยติดเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะแม่ของเขาบอกว่า ชัยเขาไม่อยากคุยกับเธอแล้ว ฝากบอกให้เซ็น
เพราะตอนนั้นเธออายุยี่สิบเจ็ด ตัวคนเดียว และกลัว
ตอนนี้เธออายุสามสิบสาม
“ไม่ต้องค่ะ” มะลิพูด เสียงนิ่ง ใสชัด “งานนี้ฉันรับจากคุณณิชา สัญญาเซ็นกับคุณณิชา ถ้าคุณณิชายกเลิก ฉันจะไป ถ้าไม่ ฉันจะจัดดอกไม้ให้เสร็จ”
คุณนายสุมาลีจ้องเธอ
“เธอกล้าดียังไง”
“เหมือนที่คุณนายสอนไว้ค่ะ” มะลิยิ้มบาง ๆ “ทุกอย่างในโลกนี้มีสัญญา”
ณิชามองหน้าว่าที่แม่สามี มองหน้ามะลิ แล้วมองหน้าคู่หมั้นที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นอยู่ตรงกลาง
“พี่ชยพลคะ” เธอเรียก “พี่ว่ายังไงคะ”
ชยพลขยับตัวเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มะลิลงจากบันได
“ใช้ร้านนี้” เขาพูด เสียงทุ้มต่ำ แหบเหมือนคนไม่ได้พูดมานาน “งานของผม ผมเลือกเอง”
“ชัย!” คุณนายสุมาลีหันขวับ
“แม่ครับ” ชยพลไม่ได้มองแม่ เขามองมะลิ “หกปีก่อน แม่เลือกให้ผมไปแล้วครั้งหนึ่ง”
คุณนายสุมาลีปากสั่น เธอพับเช็คเก็บเข้ากระเป๋า แล้วหมุนตัวเดินออกไป ส้นรองเท้ากระแทกพื้นแรงกว่าตอนเข้ามา
แต่ก่อนจะถึงประตู เธอหยุด แล้วเดินย้อนกลับมาหยุดข้างมะลิ ใกล้พอให้ได้กลิ่นแป้งฝุ่นกับน้ำหอมดอกไม้ราคาแพง
คุณนายสุมาลีก้มลงกระซิบ เสียงเบาจนมีแค่มะลิได้ยิน
“อย่าให้เขารู้” เธอพูด ริมฝีปากแทบไม่ขยับ “ถ้าเขารู้ ฉันจะเอาเด็กคนนั้นไปจากเธอ เธอก็รู้ว่าฉันทำได้”
มะลิรู้สึกว่าเลือดทั้งตัวเย็นเฉียบ
เธอรู้
เธอรู้มาตลอดหกปี
คุณนายสุมาลีเดินออกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอม กับประตูบานใหญ่ที่ยังแกว่งช้า ๆ
ชั่วโมงต่อมา มะลิกลับขึ้นบันไดไปผูกดอกไม้ต่อ เธอต้องทำงานให้เสร็จ เธอต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ณิชาถูกโทรศัพท์เรียกออกไปคุยเรื่องการ์ดเชิญ ลูกน้องของมะลิอยู่ในห้องเก็บดอกไม้ด้านหลัง
ชยพลยังไม่ไปไหน
เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ยังไม่ได้คลุมผ้า ตรงข้ามโต๊ะกลมที่น้องพราวนั่งร้อยมาลัยอยู่ เด็กหญิงถือเข็มร้อยปลายทู่ที่แม่ให้ไว้เล่น ค่อย ๆ สอดดอกมะลิทีละดอก ลิ้นแลบออกมานิดหนึ่งตรงมุมปากเวลาตั้งใจ
มะลิมองจากบนบันได หัวใจบีบแน่น
ท่าแลบลิ้นแบบนั้น ชยพลก็ทำเวลาตั้งใจผูกเนกไท
“หนูร้อยเก่งจัง” เสียงชยพลลอยขึ้นมา นุ่มกว่าที่มะลิเคยได้ยินจากเขาในทุกความทรงจำ “ใครสอน”
“หม่าม้าค่ะ” น้องพราวตอบโดยไม่เงยหน้า “คุณลุงลองไหมคะ หนูสอนให้”
ชยพลหัวเราะเบา ๆ แล้วรับเข็มมาจากมือเด็ก มือใหญ่ของผู้ชายจับดอกมะลิดอกเล็กอย่างงุ่มง่าม ดอกแรกขาด ดอกที่สองช้ำ
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ” น้องพราวทำเสียงดุ จับมือเขาไว้ “ต้องเบา ๆ เหมือนจับผีเสื้อ”
มะลิกัดริมฝีปากจนเจ็บ
ฉันควรลงไป ควรอุ้มลูกออกมา ควรหยุดเรื่องนี้ก่อนที่มันจะไปไกลกว่านี้
แต่เธอไม่ขยับ
เธอดูผู้ชายที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นพ่อ นั่งเรียนร้อยมาลัยจากลูกสาวที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นพ่อ
และนั่นคือภาพที่เธอฝันถึงทุกคืนมาตลอดหกปี ในแบบที่ไม่เคยกล้านึกว่ามันจะเจ็บขนาดนี้
น้องพราวเอนตัวไปข้างหน้าเพื่อชี้ดอกไม้ที่ร้อยผิด
สร้อยคอเส้นเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้คอเสื้อลายดอกไม้ หลุดออกมาห้อยอยู่ที่หน้าอกเด็ก
สร้อยทองเส้นบางกับพระเหรียญเก่าองค์เล็ก กรอบทองลงยาสีแดงซีด ขอบเหรียญสึกจนเรียบเพราะผ่านมือคนมาสามรุ่น
ชยพลหยุดมือ
เข็มร้อยมาลัยหล่นลงบนโต๊ะ
มะลิบนบันไดเห็นเขายกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเองโดยไม่รู้ตัว ตรงตำแหน่งที่ใต้เชิ้ตขาวของเขาว่างเปล่า ตำแหน่งที่หกปีก่อน พระเหรียญองค์นั้นเคยห้อยอยู่ ก่อนเขาจะถอดมันออกมาคล้องคอเธอในคืนวันแต่งงาน แล้วบอกว่า พระของพ่อผม ให้คุ้มครองคนที่ผมรักที่สุด
“น้องพราว” ชยพลพูด เสียงแหบพร่า มือที่ยื่นออกไปสั่นเทา แต่ไม่กล้าแตะพระเหรียญองค์นั้น “หนูได้พระองค์นี้มาจากไหนลูก”
น้องพราวก้มมองพระที่หน้าอกตัวเอง แล้วยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ
“หม่าม้าบอกว่าเป็นของพ่อค่ะ”
— End of chapter —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction