Skip to content
MIRARAMA
ป้าแม่บ้านวัย 45 ที่ซีอีโอหนุ่มดูถูก คือคนที่ถือหุ้นใหญ่ของเขา

Chapter 3

หุ่นยนต์ถูพื้น

This novel is available in Thai only for now.

ป้ายเหลืองรูปคนลื่นล้ม ล้มลงเป็นครั้งแรกในสองปี

หุ่นยนต์ทรงกลมสีขาวขนาดฝาหม้อพุ่งชนขาป้ายดังป๊อก ดันป้ายไถลไปบนพื้นปูนขัดมันจนหยุดที่ปลายรองเท้าแตะของลำใย แล้วหมุนตัวกลับ ส่งเสียงติ๊ดสองที

“ป้าแกยังช้ากว่าแอปเราโหลดอีก”

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั้งในโถงและจากลำโพงทีวี

ลำใยก้มลง มือในถุงมือยางสีเหลืองหยิบป้ายขึ้นมา กางขาให้ตั้งตรง แล้ววางกลับข้างถังน้ำ ห่างครึ่งเมตรเท่าเดิม กำไลหยกสีเขียวซีดเลื่อนลงมากระทบขอบถุงมือเบา ๆ

สองทุ่มห้าสิบ อีกสิบนาทีถึงกะของเธอ

คืนนี้โถงกลางชั้นยี่สิบสามยังไม่มืด พนักงานห้าคนนั่งกระจายบนบีนแบ็กกับเก้าอี้ล้อเลื่อน จอทีวีเล็กข้างจอใหญ่เปิดวิดีโอคอลค้างไว้ ต่อสายคนที่ทำงานจากบ้าน กล่องพิซซ่าเปิดอ้าวางเรียงบนโต๊ะยาว กลิ่นชีสเย็นชืดปนกลิ่นพลาสติกใหม่จากลังกระดาษที่ยังเปิดค้างข้างจอ

ประชุมรวมพนักงานประจำเดือน ปกติเลิกหกโมงเย็น วันนี้ลากยาวมาถึงวาระสุดท้าย

คุณกรยืนหน้าจอ เสื้อโปโลกรมท่าปักโลโก้บริษัทรีดเรียบ มือหนึ่งถือรีโมตหุ่นยนต์ อีกมือชี้มาทางเธอ

“ขอแนะนำพนักงานใหม่ครับ น้องสะอาด” เขาพูดดังกว่าที่ห้องต้องการ “ทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่ลา ไม่ป่วย ไม่ต้องหอบข้าวต้มมากินตอนตีสอง”

หัวเราะอีกระลอก ลำโพงทีวีแตกพร่าตามมาครึ่งจังหวะ

น้องจูนนั่งขดอยู่บนเก้าอี้ริมโต๊ะยาว ดึงแขนเสื้อคาร์ดิแกนตัวโคร่งขึ้นปิดปาก ไม่หัวเราะ

ไอซ์ยืนกอดอกอยู่ท้ายโถง เบลเซอร์สีขาวไม่มีรอยยับสักจุด เธอไม่ได้ห้ามใคร

ตะวันนั่งบนขอบโต๊ะ หูฟังเสียบข้างเดียว นิ้วเลื่อนจอโทรศัพท์ เขาไม่หัวเราะ

และไม่เงยหน้า

ถูพื้นชั้นนี้มาสองปีกับสามเดือน ลำใยคิด บวกอีกหนึ่งคืน

“สัญญาเช่ารายปีครับ” คุณกรกดรีโมต จอฝั่งซ้ายเปลี่ยนเป็นสไลด์รูปหุ่นยนต์ยิ้ม จอมุมขวาล่างยังฉายหน้าแอปแบบสดจากเครื่องทดสอบ “มันสแกนแผนที่เอง หลบของเอง ส่งรูปพื้นขึ้นมือถือได้ นักลงทุนเดินเข้ามาเห็นปุ๊บ รู้เลยว่าเราเป็นบริษัทเทค ไม่ใช่ร้านขายข้าว”

น้องสะอาดหมุนตัวออกจากปลายเท้าเธอ แล่นตรงไปทางมุมบีนแบ็ก แปรงกลมใต้ท้องหมุนหึ่ง

ลำใยมองตาม

บีนแบ็กสีเทาของน้องบอสยุบเป็นแอ่งอยู่มุมนั้น ใต้ขอบผ้ามีสายพ่วงสีดำลอดออกมา ทอดไปหากล่องเหล็กสูงระดับเข่าที่มีไฟเขียวกะพริบ เครื่องทดสอบที่เด็ก ๆ ลากมาตั้งเองตั้งแต่ห้องเซิร์ฟเวอร์จริงเต็ม

ทุกคืน ก่อนถูมุมนั้น เธอยกสายพ่วงขึ้นพาดบีนแบ็กก่อน ถูเสร็จค่อยวางคืนที่เดิม

“มันหลบเองได้ครับ” คุณกรว่า ตาจับอยู่ที่สไลด์

หุ่นยนต์มุดเข้าใต้บีนแบ็ก

เสียงแปรงเปลี่ยนจากหึ่งเป็นครืด

สายพ่วงกระตุก จากที่ทอดราบบนพื้นก็ตึงขึ้นเป็นเส้นตรง กล่องเหล็กไฟเขียวเอียงเข้าหาขอบโต๊ะทีละนิด

“พี่กรคะ” น้องจูนลุกขึ้นครึ่งตัว

กึก

จอมุมขวาล่างดับวูบเป็นสี่เหลี่ยมดำ ไฟเขียวบนกล่องเหล็กหายไป เสียงพัดลมเครื่องที่หึ่งมาทั้งเย็นเงียบลงกลางคัน

แปรงใต้หุ่นยนต์ยังหมุนครืด ม้วนสายเข้าไปอีกคืบ

มุมหนึ่งของกล่องเหล็กลอยพ้นขอบโต๊ะไปแล้ว

ลำใยไม่วิ่ง

เธอเดินห้าก้าว คุกเข่าข้างบีนแบ็ก ฝ่ามือข้างหนึ่งดันกล่องเหล็กกลับเข้าโต๊ะ อีกข้างกดปุ่มแดงบนหลังหุ่นยนต์ค้างไว้ จนเสียงครืดขาดหาย

กลิ่นยางไหม้จาง ๆ ลอยขึ้นมาจากใต้ตัวหุ่น

โถงเงียบ เหลือเสียงแอร์ กับนาฬิกาบนข้อมือคุณกรที่สั่นติ๊ด

เธอพลิกหุ่นยนต์หงายขึ้น สายพ่วงพันแปรงอยู่สามรอบ เปลือกยางถลอกเป็นริ้วขาว ลำใยคลายออกทีละรอบ ไม่กระชาก

“ปุ่มแดงค่ะ” เธอบอกโดยไม่เงยหน้า “ป้าเห็นบนลังตอนเขายกเข้ามาเมื่อเย็น”

เธอยื่นปลายปลั๊กให้น้องจูน

“หนูเสียบเองนะลูก ป้าไม่รู้ว่าเครื่องพวกนี้ต้องเปิดอะไรก่อน”

น้องจูนรับไป ปลายนิ้วสั่นนิดหนึ่ง แล้วหายเข้าไปหลังโต๊ะ

“สายไฟใครวางระเกะระกะเนี่ย” คุณกรวางรีโมตลง หันไปทางกลุ่มโปรแกรมเมอร์ “ออฟฟิศนะครับ ไม่ใช่หอพัก มันยังเรียนแผนที่อยู่ อีกสองอาทิตย์ก็ชิน”

ตะวันถอดหูฟังออก

“เครื่องนั้นมีเดโมของมิสเตอร์ลิมอยู่ข้างใน” เขาว่า “ชินไม่ทันพรุ่งนี้หรอก กร”

ไอซ์คลายแขนที่กอดไว้

“มิสเตอร์ลิมจะมาดูออฟฟิศสัปดาห์หน้า” เสียงเธอนุ่มเรียบ “เขาชอบเห็นหุ่นยนต์ค่ะ ไม่ชอบเห็นถังน้ำ”

“เซ็นไปหรือยัง” ตะวันถาม

“รอพี่คนเดียวครับ” คุณกรตอบแทน ยิ้มกว้าง “พี่ไอซ์อนุมัติงบแล้ว ไฟล์ส่งเข้าเครื่องพี่ตั้งแต่บ่าย คืนนี้กดเซ็นเลยก็ได้ จะได้ไม่ต้องคืนเครื่อง”

ไฟเขียวบนกล่องเหล็กกะพริบขึ้นมาอีกครั้ง น้องจูนโผล่หน้าจากหลังโต๊ะ ชูนิ้วโป้งให้ใครก็ไม่รู้ แล้วรีบหดหัวกลับ

ลำใยลุกขึ้น ปัดเข่ากางเกง เข็นรถเข็นออกไปทางทางเดินหน้าห้องเซิร์ฟเวอร์

เสียงคุณกรตามหลังมา “เห็นไหมครับ แค่สายเส้นเดียว คนยังต้องคุกเข่า”

ห้องเก็บของปิดประตูแล้ว เสียงประชุมเหลือแค่ฮึมฮัมลอดใต้บานประตู กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อหนาจนแสบโพรงจมูก

ลำใยถอดถุงมือข้างขวา ล้วงสมุดปกผ้าลายดอกสีน้ำเงินออกจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน

ปกหลังด้านในมีกระดาษพับเหน็บไว้สองแผ่น

แผ่นแรกเธอเก็บจากถังกระดาษใต้โต๊ะคุณกรเมื่อสองคืนก่อน ยับเป็นก้อน มีวงคราบกาแฟอยู่มุมหนึ่ง เธอรีดมันกับขอบโต๊ะจนเรียบ แล้วเหน็บไว้เฉย ๆ

ใบเสนอราคา บริการเช่าหุ่นยนต์ทำความสะอาด

แผ่นที่สองเพิ่งเก็บเมื่อเช้า ตัวหนังสือจมอยู่ในรอยยับ เหลือแค่ ชื่อเป้าหมาย: ลำใย ทอง

เธอมองแผ่นที่สองนานกว่าแผ่นแรก แล้วเหน็บกลับเข้าปกหลังตามเดิม

ถ้าป้าเดินไปพูดกลางโถง เธอคิด ป้าเป็นแม่บ้านที่กลัวตกงาน

ใครจะฟังตัวเลขของคนกลัวตกงาน

ก๊อก ๆ

ลำใยปิดสมุด สอดกลับลงกระเป๋าผ้ากันเปื้อน แล้วค่อยเปิดประตู

น้องจูนยืนกอดแขนตัวเองอยู่ในแสงไฟทางเดิน

“ป้าคะ หนูขอโทษ” เสียงเบาจนเกือบหาย “หนูไม่ได้หัวเราะ แต่หนูก็ไม่ได้ห้าม”

“เครื่องดับไปสี่สิบวินาทีจ้ะ” ลำใยว่า “ป้านับ เดโมยังอยู่ไหม”

“อยู่ค่ะ ถ้าพังหนูโดนพี่กรไล่ออกแน่”

“งั้นก็ไม่มีอะไรต้องขอโทษ”

น้องจูนเม้มปาก “ป้าไม่โกรธพี่กรเหรอคะ”

ลำใยยื่นมือไปดึงแขนเสื้อคาร์ดิแกนที่เลื่อนหลุดไหล่ให้เข้าที่

“เดือนนี้ส่งเงินให้แม่ครบหรือยังลูก”

“ครบแล้วค่ะ”

“พรุ่งนี้ อย่ามายืนคุยกับป้ากลางโถงนะ”

“ทำไมล่ะคะ”

“คนที่ยืนข้างป้าคืนนี้ จะถูกจำหน้า”

น้องจูนยืนนิ่งไปอึดใจหนึ่ง แล้วพยักหน้า เดินกลับไปทางโถง

ลำใยปิดประตู ดึงดินสอสั้นกุดออกจากสันสมุด กางใบเสนอราคาบนฝาถังพลาสติก แล้วเขียนตัวเล็ก ๆ ใต้ช่องราคา

54,000 × 12 = 648,000

ค่าติดตั้ง สแกนแผนที่ 35,000

ไม่เช็ดกระจก ไม่ล้างห้องน้ำ

ไม่รู้ว่าสายไฟน้องบอสอยู่ตรงไหน

เธอพับใบเสนอราคาครึ่งหนึ่ง สวมถุงมือกลับ แล้วเข็นรถเข็นไปทางห้องกระจกของตะวัน

ประตูห้องเปิดค้างเหมือนทุกคืน ไม่มีใครอยู่ข้างใน เธอเทถังกระดาษใต้โต๊ะตามปกติ เช็ดวงคราบแก้วกาแฟบนโต๊ะออก

หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังไม่ล็อก

ไฟล์เปิดค้างอยู่กลางจอ สัญญาเช่าบริการหุ่นยนต์ 12 เดือน รอผู้มีอำนาจลงนาม

ปุ่มสีฟ้าคำว่า ลงนาม อยู่ใต้ช่องรายชื่อ ห่างจากเมาส์ไม่ถึงคืบ

ลำใยวางกระดาษพับไว้บนแป้นพิมพ์ ทับตรงกลางพอดี

แล้วเข็นรถเข็นออกไป

รองเท้าผ้าใบของตะวัน คู่ที่โดนน้ำจากถังของป้าลำใยหกใส่เมื่อเช้า ยังตั้งอยู่ใต้ช่องแอร์ กลิ่นอับจางลงจนเกือบหมด เหลือกลิ่นน้ำยาถูพื้นติดอยู่ที่เชือกผูก

ตะวันเดินเข้ามาพร้อมกาแฟแก้วที่สามของวัน นิ้วชี้ขยับไปหาเมาส์

แล้วเขาก็เห็นกระดาษบนแป้นพิมพ์

ใบเสนอราคาที่ถูกรีดจนเรียบ มีรอยยับเป็นตาราง กับวงคราบกาแฟสีน้ำตาลที่มุมซ้าย ใต้ช่องราคามีลายมือดินสอตัวเล็ก ตรง ทุกตัวเลขลงหลักเท่ากัน

ไม่รู้ว่าสายไฟน้องบอสอยู่ตรงไหน

เขาอ่านบรรทัดนั้นซ้ำ

แล้วเหลือบมองผ่านกระจกไปที่มุมบีนแบ็กหนึ่งครั้ง

ตะวันวางแก้วกาแฟ เปิดกล่องอีเมล ค้นคำว่า แม่บ้าน อีเมลจากฝ่ายอาคารเด้งขึ้นมาเหมือนเมื่อเช้า คราวนี้เขาไม่ได้เปิดรายชื่อ เขาเปิดตัวสัญญา

ค่าบริการพนักงานกะดึก 1 อัตรา 18,000 บาทต่อเดือน

เขาหยิบปากกาไวต์บอร์ดสีแดงจากโต๊ะ เขียนลงบนกระจกข้างจอ

18,000 × 12 = 216,000

ปลายปากกาลากเอี๊ยด กลิ่นหมึกฉุนขึ้นจมูก

เขาเขียนบรรทัดถัดไป

648,000 ÷ 216,000 = 3

ตะวันยืนมองเลขสามตัวนั้นนาน นาฬิกาบนผนังเดินไปหนึ่งนาทีเต็ม

นอกกำแพงกระจก เสียงคุณกรหัวเราะกับใครสักคน ดังลอดเข้ามาถึงในห้อง

เขามีชื่อ ถามเขาซะ

เสียงยายแหบช้าอยู่ในหัว

เขาเงยหน้ามองผ่านกระจกออกไป ไกลสุดโถง ผู้หญิงชุดฟ้ากำลังเช็ดกำแพงกระจกเขียนตัวเลข หันหลังให้เขา ถุงมือยางสีเหลืองวนเป็นวงกลมช้า ๆ ทีละวง

ตะวันปิดไฟล์สัญญาโดยไม่กดอะไร

แล้วหยิบกระดาษแผ่นนั้นเดินออกจากห้อง

คุณกรกำลังยกหุ่นยนต์ใส่ลังคืนเมื่อเงาของตะวันทาบลงบนฝาลัง

“เซ็นแล้วเหรอพี่ เร็วจัง”

“ยกเลิก”

คนที่ยังเหลือในโถงสี่ห้าคนหยุดเก็บของ

คุณกรหัวเราะสั้น ๆ “พี่ล้อเล่นเปล่า มันประหยัดระยะยาวนะครับ ไม่ต้องจ่ายประกันสังคม ไม่ต้องจ่ายโอที”

ตะวันยื่นใบเสนอราคาให้

“หกแสนสี่หมื่นแปดต่อปี” เขาอ่าน “บวกค่าติดตั้งอีกสามหมื่นห้า”

“ก็ใช่ ราคาตลาด”

“ค่าแม่บ้านกะดึก สองแสนหนึ่งหมื่นหก”

คุณกรเปิดปาก แล้วปิด

“สามเท่า กร” ตะวันว่า “แล้วมันเช็ดกระจกไม่ได้ ล้างห้องน้ำไม่ได้”

นาฬิกาบนข้อมือคุณกรสั่นติ๊ด เขาไม่ก้มดู

“กระดาษนี่” เขาจ้องวงคราบกาแฟที่มุม เสียงดังขึ้นอีกระดับ “ผมทิ้งไปแล้วนะพี่ มันอยู่ในถังขยะผม ใครไปคุ้ยมา”

“ถังขยะคุณ” ตะวันพูดช้า ๆ “อยู่ในออฟฟิศผม”

ไม่มีใครในโถงขยับ

ตะวันหันไปทางท้ายโถง ไอซ์ยังยืนอยู่จุดเดิม กอดอกเหมือนเดิม

“ป้าลำใยถูกกว่า” เขาว่า “และไม่เคยดูดสายไฟเซิร์ฟเวอร์”

บนบีนแบ็กมุมห้อง น้องบอสหลุดหัวเราะออกมาทางจมูกหนึ่งที แล้วรีบเอาหมอนปิดหน้า

ไอซ์ไม่หัวเราะ

คุณกรหน้าชาจนสีเลือดหายจากใบหู เขาปิดฝาลังลงแรงจนเทปกาวดีดขึ้นมุมหนึ่ง

“งั้นพี่ไปบอกนักลงทุนเองนะครับ ว่าออฟฟิศเรายังใช้ถังน้ำ”

เขาลากลังไปทางหน้าลิฟต์ เสียงล้อลังบดพื้นปูนครืดยาว นาฬิกาบนข้อมือสั่นติ๊ดอีกครั้ง เขาไม่ได้ปิดมัน

ไอซ์คลายแขนออก เดินมาหยิบใบเสนอราคาจากมือตะวันโดยไม่ขอ เธอพลิกดูด้านหน้า ด้านหลัง แล้วใช้นิ้วโป้งลูบไปตามลายมือดินสอใต้ช่องราคาหนึ่งที

ผงดินสอสีเทาเปื้อนติดปลายนิ้วเธอ

“ไม่มีใครในบริษัทนี้ใช้ดินสอนะคะ” เธอว่า น้ำเสียงเรียบเท่าเดิม

ตะวันไม่ตอบ

ไอซ์คืนกระดาษให้เขา แล้วเดินผ่านไปทางกำแพงกระจกเขียนตัวเลข

ลำใยเช็ดกำแพงกระจกเสร็จตั้งแต่ห้านาทีก่อน แต่ยังไม่ขยับไปไหน

ผ้าในมือแห้งแล้ว เธอยังถือมันค้างไว้ระดับอก

ตัวเลขบนกระจกเป็นลายมือหมึกแดงของตะวันทั้งหมด มุมขวาบนคือ DD อีก 49 วัน ลูกศรชี้ไปหา ซีรีส์บี ×3 ถัดลงมาเป็นตัวเลขอีกชุด ที่เธอยังไม่เคยหยุดอ่านจริงจังมาก่อน

เงินสดคงเหลือ 22.4 ล.

ใช้ต่อเดือน 3.2 ล.

อยู่ได้ 7 เดือน

ริมฝีปากของลำใยขยับ ไม่มีเสียง

ยี่สิบสองจุดสี่ หารสามจุดสอง ได้เจ็ดพอดี

แต่ถ้าหักหกแสนสี่หมื่นแปดที่เกือบเซ็นไปเมื่อกี้

นิ้วในถุงมือยางสีเหลืองยกขึ้นเกือบแตะกระจก ตรงใต้เลขเจ็ด

แล้วกลิ่นน้ำหอมดอกไม้ขาวก็มาถึงก่อน

ลำใยไม่หันไป

ในเงากระจกตรงหน้า เบลเซอร์สีขาวหยุดยืนอยู่ข้างหลังเธอ ห่างไม่ถึงสองก้าว ไอซ์ไม่ได้มองตัวเลขบนกำแพง

ไอซ์มองเธอ

นานกว่าที่ใครจะมองแม่บ้านที่ยืนเช็ดกระจก

ลำใยลดมือลงช้า ๆ พับผ้าเป็นสี่เหลี่ยม เหน็บไว้ที่ขอบรถเข็น

“ป้าคะ”

เสียงนั้นนุ่ม และอยู่ใกล้กว่าที่คิด

“ตัวเลขพวกนั้น ป้าอ่านรู้เรื่องด้วยเหรอคะ”

ในเงากระจก ปลายนิ้วโป้งของไอซ์ยังมีผงดินสอสีเทาเปื้อนอยู่ สายตาเธอเลื่อนลงจากหน้าลำใย ไปหยุดที่กระเป๋าผ้ากันเปื้อน

ดินสอสั้นกุดแท่งหนึ่ง โผล่พ้นขอบกระเป๋าออกมาครึ่งนิ้ว

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction